Το παγόβουνο A23a αποκολλήθηκε από την Ανταρκτική το 1986 και αρχικά είχε επιφάνεια πάνω από 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μεγαλύτερη από το Λουξεμβούργο. Για δεκαετίες παρέμενε σχεδόν ακίνητο, προσκολλημένο στον πυθμένα της θάλασσας.
Από το 2020 όμως άρχισε να κινείται ξανά, ξεκινώντας ένα εντυπωσιακό ταξίδι που διαρκεί 45 χρόνια.
Σήμερα, το παγόβουνο έχει περιοριστεί στα 1.770 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, αποσπάστηκαν κομμάτια που συνολικά ξεπερνούν τα 400 τ.χλμ, ενώ γύρω του επιπλέουν μικρότερα θραύσματα πάγου.
Ο ωκεανογράφος Andrew Meijers από το British Antarctic Survey δήλωσε ότι το παγόβουνο «λιώνει σταθερά» και πιθανότατα θα γίνει αγνώριστο μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Το A23a πέρασε κοντά από τη Νότια Τζόρτζια, ένα νησί κρίσιμο για την άγρια ζωή, επηρεάζοντας προσωρινά οικοσυστήματα και αποικίες πιγκουίνων.
Σήμερα κινείται με ταχύτητα που φτάνει έως και 20 χιλιόμετρα την ημέρα, καθώς τα θερμότερα νερά και τα ισχυρά κύματα το ωθούν μακριά από την Ανταρκτική.
Η ιστορία του A23a δεν είναι μόνο ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο. Είναι και μια σαφής ένδειξη της κλιματικής αλλαγής:
- Οι θερμοκρασίες των ωκεανών αυξάνονται.
- Τα παγόβουνα λιώνουν ταχύτερα.
- Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας επηρεάζει παράκτιες περιοχές παγκοσμίως.
Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η απώλεια πάγων από την Ανταρκτική είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες της παγκόσμιας υπερθέρμανσης.
Η παρακολούθηση του A23a είναι καθοριστική για την κατανόηση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε παγόβουνα, κλιματική αλλαγή και οικοσυστήματα. Αν και τα παγόβουνα λιώνουν φυσικά, η ταχύτητα και η συχνότητα του φαινομένου ενισχύονται από ανθρώπινες δραστηριότητες.
Το A23a σύντομα θα εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω του ένα σαφές μήνυμα: ο πλανήτης αλλάζει, και η δράση για το κλίμα είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
